منزل مردم بیگانه چو شد خانه ی چشم                            آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم

شرح داغ داغ دل پروانه چو گفتم با شمع

                 آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

غرق خون بود و نمی مرد زحسرت فرهاد

               قصه شیرین بخواندم و بخوابش کردم

یا رب چشمان منتظر را گریان مکن

به چشمانت بیاموز که هرکس ارزش دیدن ندارد

کاش می شد عشق را تفسیر کرد

                               خواب چشمان تو را تعبیر کرد

کاش می شد همچو گلها ساده بود

                              سادگی را با تو عالم گیر کرد

کاش می شد در میان سینه ها

                           عشق را با وسعتش تکثیر کرد

کاش همچون باران بی دریغ

                        لحظه های سبز را تصویر کرد